شوکِ فینالِ تحصیلی

کبری سعادتی/ اوزگور آنلاین به نقل از آزنا آنلاین| پاره کرده کتاب های درسی توسط دانش آموزان در فضای مجازی سر و صدای زیادی کرده است و عده ای انگشت اتهام خود را به سمت سیستم آموزشی گرفته اند.
نمی دانم شاید تا حدودی هم درست باشد اما بی انصافی است همه تقصیرها را گردن آن بیندازیم؟!
هیجانات آنی دوران نوجوانی می تواند ابن گونه بی نظمی و بی فرهنگی بیافریند.
نوجوانانی که یک سال تحصیلی را پشت سر گذاشته اند و خواسته اند دلخوشی و شادی شان را با گسستن تار و پود کتاب از هم به نمایش بگذارند.
نوجوانانی که در لحظه زندگی می کنند و برای فردا ها نمی اندیشند.
اگر اندکی درنگ می کردند اگر سیستم آموزشی هم دچار اشکال بود تقاص آن را نباید کتاب ها می دادند و پاکبانانی که ناگزیرند دست و پای له شده کتاب ها را از خیابان ها جمع کنند. درست است سیستم آموزشی ما دل دانش آموزان را زده و با اجبار قانون خود راه هرگونه انعطاف را برای شان به بن بست رسانده اما کتاب؛ این ابزار دانایی چرا باید تاوان پس بدهد!؟
دانش آموزان نه از سر خشونت و نه از سر انتقام فقط از سر شادی پایان تحصیلی کتاب ها می درند؛ چون تمام شده است آن همه اجبار برای خواندن. اجبار برای درس پس دادن. اجبار برای سرموقع آمدن و سرموقع رفتن. اجبار برای حفظ کردن و نیاموختن. اجبار برای دکتر و مهندس شدن.
شادی پس از پایان یک سال تحصیلی، یک سال «آسه رفتن و آسه آمدن»
باز هم می گویم: چه بسا حرکت این دانش آموزان نه از سر خشونت و نه از سر انتقام بلکه تخلیه آنی انرژی و هیجانی است که می خواهند خوشحالی خود را با سر بریدن کتاب ها به حد اعلی برسانند که یک سر این ماجرا هم برمی گردد به سیستم آموزشی که چگونه دل بچه های مدرسه را زده اند که برای پایان تحصیلی خود چنین جشن تاسف برانگیزی رقم زده اند.
چرا به فرزندان و آینده سازان این مملکت یاد نداده اند که چگونه هیجانات خود را کنترل کنند و راه و چاه آن را نشان شان نداده ایم؟!
مربیان مدرسه، اولیا و متولیان فرهنگی این سه مثلث تربیتی کجا کم گذاشته اند که تاوانش را این ابزار نگون بخت دانایی باید پس بدهد.
باید بزرگترها و ریش سفیدان فرهنگ گرد هم آیند و برای این معضل چاره اندیشی کنند؟! یکی می گوید: خشونت. دیگری
می گوید انتقام و برخی می گویند اجبار و تخلیه هیجان نوجوانی و… هر چه که هست تا کار از کار نگذشته نسخه شفابخشی باید تا درمانش کنیم و ساده از کنار آن عبور نکنیم. باید ازشوک فینال تحصیلی درآییم و دوایی بکنیم.
عباس یمینی شریف؛ شاعر خاطره ساز کودکی های ما ایرانی ها!
کجایید تا بیایید و ببینید چه نامهربانی هایی در حق کتابی که یار مهربان و دوستی هنرمند خطابش می کردید شده است؟!
بلکه شما این درد را مرهم می شدید؟!