حی علی خیابان

کبری سعادتی/ اوزگور آنلاین به نقل از آزنا آنلاین|
ما هیچگاه آغاز کننده جنگ نبودیم.
ما اصلا جنگ طلب نبوده و نیستیم و حتی جنگ ستیز هم هستیم اما دفاع را خوب بلدیم.
دفاع مقدس هشت ساله نمادی از ایستادگی جمهوری اسلامی است. ایستادگی و پایداری ای که ۴۷ ساله شده است.
۴۷ سال تحریم و دشمنی به جای آنکه ضعیف مان کند ما را مقاوم تر و صبورتر کرده است. شوخی که نیست از دل فرهنگ هفت هزار ساله برخاسته ایم و اعتقاداتی داریم که پای آن از جان باختن نمی ترسیم چون ایمان داریم شهادت سلام به زندگی بعد از حیات دنیوی است.
آمریکا و رژیم جعلی اسرائیل ثابت کرده اند که دشمن انسانیت اند و خوی حیوانی شان راه منطق و عقلانیت را به روی شان بسته است و با هر کشوری و ملتی که زیر بار ظلم شان نمی روند دشمنی می کنند.
دارایی های ایران عزیز همیشه برای این دشمنان طمع برانگیز بوده و بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، ایران یک تنه در مقابل جهان کفر ایستاد و سال ها تحریم و فتنه و اغتشاش و… را از سر گذراند اما خم به ابرو نیاورد و مردم ایران آگاهانه به جمهوری اسلامی و به رهبر فقید انقلاب لبیک گفتند.
صبح ۹ اسفند ماه ۱۴۰۴ که مصادف بود با دهمین روز ماه مبارک رمضان آمریکا و رژیم صهیونیست بیت رهبری و نقاط مختلف کشور از جمله مدرسه شجره طیبه میناب را بمباران کردند.
در این حمله جنایتکارانه رهبر اندیشمند مان، برخی از خانواده شان، عده ای از فرماندهان و دانش آموزان و معلمان میناب روزه دار به شهادت رسیدند.
ما گمان می کردیم که ما باید جان فدای رهبری شویم و سربازان در صف اول جان فدایان هستند اما رهبر عالم و فرزانه ما که رهبر کل امت اسلامی و ابرمرد ایرانی بود در راه آزادی و سربلندی وطن خون پاکش به روی خاک وطن ریخته شد و به شهادت رسید. در بهت فرو رفتیم اما جنگ به ما تحمیل شده بود و امروز که سی و نهمین روز دفاع مقدس است ما همچنان با دشمنان در نبردیم.
مردم و نیروهای مسلح قرار دفاع گذاشته اند که خیابان با مردم باشد و میدان با نیروهای مسلح.
مردم ایران در خیابان ها حماسه می آفرینند و دشمن را ناامید کرده اند.
دشمنی که می خواست تجزیه طلبان را وارد جنگ شهری در داخل کشور کند ناکام مانده است.

دفاع در خیابان و میدان
حدیث که یک دهه هشتادی است می گوید: فرقی نمی کند چند ساله باشیم، کودک و میانسال همه آمده اند. دشمن کور خوانده، وطن فروشان و سلطنت طلبان مگر به خواب ببینند که مردم خط مقدم خیابان را خالی کنند. ما رهبر از جان عزیزتر از دست داده ایم و نمی گذاریم علمش بر زمین بیفتد.
بانوی میانسالی می گوید: هر شب آمده ایم و در ماه رمضان و در مراسم عید میدان را خالی نکرده ایم.
خانوادگی و با دوست و آشنا می آییم.
تکلیف مان است که بیاییم. ما پای ایران هستیم و با یادگار رهبر شهیدمان بیعت کرده ایم و هر چقدر طول بکشد خسته نمی شویم و می آییم تا دشمنان بدانند که نمی توانند اعتقادات ایرانی را به بازی بگیرند.

زنجیره انسانی
مردی که پرچم خوش رنگ ایران را به دست دارد می گوید: ایران دارای تمدن هفت هزار ساله است. فرهنگی که عمر دشمنان آمریکایی و صهیونی به آنجا قطع نمی دهد.
دشمن جنایتکارانه مراکز علمی، بیمارستان ها، آثار باستانی و زیرساخت های کشور ما را بمباران می کند.
مردم ما نمی ترسند. زنجیره انسانی تشکیل می دهند تا جانشان را سپر بلای آثار باستانی و زیرساخت های کشور کنند و این حرکت در هیچ کجای دنیا دیده نشده است و جهانیان را انگشت به دهان کرده است.

بازگشت امید
مردی میانسال که با خانواده در این مراسم حاضر شده با بغض می گوید: وقتی خبر شهادت رهبری را شنیدم انگار جان از بدنم رفت. مبهوت ماندم. برای ادای تکلیف به خیابان می آمدم اما غم از دست دادن رهبرمان روحم را از تن جدا کرده بود انگار. تا اینکه فرزند ایشان توسط مجلس خبرگان به عنوان سومین رهبر انتخاب شد. امید به قلب ها بازگشت و جان گرفتم و در واقع رسم شیرین مجتبی ها بعد علی ها شکل گرفت.
ما پای انقلاب و رهبر و کشورمان تا پای جان ایستاده ایم و ایمان داریم که حق پیروز است و باطل نابود شدنی است و خدای امام خامنه ای زنده است.

کار رسانه ای روی موشک ها
بانوی جوان اردبیلی با غرور می گوید: ما به پشتوانه اقتدار نیروهای مسلح مان قرص و محکم در خیابان ها حاضر می شویم. ما به توانایی شان ایمان داریم.
سرداران ما این روزها علاوه بر نشان دادن قدرت موشکی دارند کار فرهنگی و رسانه ای قشنگی هم انجام می دهند و این رسالت بزرگی است که مقتدرانه از پس آن هم برمی آیند.
وقتی دختربچه ای می گوید: «سید مجید نقطه زن با موشک صورتی تل‌آویو شخم بزن»
موشک پرتابی شان را به رنگ صورتی درمی آورند و این درس بزرگی به دشمنان می دهد.
یا پرتاب موشک هایی را با عناوین مختلف انتقام قربانیان اپستین، خبرنگار شهید آمریکایی، شهدای ماوی مرمره، ناکازاکی و هیروشیما و… که هرکدام یک کلاس درس است و انسان های آزاده را بیدار و آگاه و همراه می کند.

ما به داشتن این شیرمردان افتخار می کنیم و باز هم می گوییم که خیابان با ما و میدان با شما.

سوغاتی بمباران
دختران جوانی که معلوم است دوست هستند باهم آمده اند و پرشور و خروشند و آدم با دیدن شان ناخودآگاه انرژی می گیرد.
در جواب دادن از هم سبقت می گیرند اما همه حرف شان در ادامه هم است.
می گویند: عده ای از هموطنان که فکر می کردند عمو ترامپ برای شان آزادی می آورد و هرچیزی که اینترنشنال و شبکه های بیگانه می گفتند بدون چون و چرا باور می کردند و در واقع شست و شوی مغزی شده اند اما در ساعت های اول جنگ دیدند که ۱۶۸ گل میناب را پرپر کردند. مناطق مسکونی را بمباران کردند. دانشگاه ها و بیمارستان ها را بمباران کردند و ترامپ دیوانه اخیرا گفته تمدن شان را نابود می کنم بغل دستی اش می گوید: اما آنقدر احمق است که نمی داند تمدن و فرهنگ نابود شدنی نیست.
کنار دستی اش با پوزخندی بر لب می گوید: اولش می گفت برایتان آزادی می آورم بعد شروع به فحاشی کرد و هرچه که لایق خودش بود بار مردم ایران کرد اما درد اینجاست که عده ای هنوز از خواب غفلت بیدار نشده اند اما خدا را شکر تعدادشان خیلی کم است و خون رهبر شهیدمان چراغ راه خیلی ها شده است.

سلبریتی باشرف و بی شرف
علی و محمد که نام شان را وقتی همدیگر را خطاب می کردند متوجه شدم دانشجو هستند.
محمد می گوید: درست است که مردم در اغلب جاها نگاه شان به چهره های ورزشی فرهنگی، هنری و موسیقی و… است.
اما ما به تأیید سلبریتی ها نیازی نداریم
سلبریتی هایی که در اغتشاشات کاسه داغ تر از آش شده بودند حالا چرا خفه خون گرفته اند البته بعضی ها از همان اول جایگاه خودشان را مشخص کردند و در کنار مردم ایستادند و دم شان گرم.
امیر با دست به مردم حاضر در مراسم خیابان اشاره می کند و می گوید: سلبریتی باشرف این روزها همین مردم هستند.
این روزها همه مردم پای کارند.
سلبریتی ما رزمنده عزیز حسین محمدی است که دست و پای خود را پای لانچر فدای وطن کرد.
سلبریتی ما نیروهای مسلح پای لانچرند.
سلبریتی این روزهای ما تریبون دارهای پای معرکه اند.
روزهای سخت می گذرد و ما محال است که فراموش کنیم چه کسانی در کنارمان بودند و چه کسانی نان و نمک این مردم را خوردند و جرئت نکردند جنایت های دشمنان را محکوم کنند.

بعثت خون
داریم به لحظات اربعین شهادت رهبر اندیشمندمان نزدیک می شویم.
هنوز فرصت نکرده ایم برایتان عزاداری کنیم آقا. چهل روز گذشت و ما چهل روز است که در خیابان ها مبعوث شده ایم.
برنامه هایی برای چهلم شهادت رهبر عزیزمان با عنوان بعثت خون تدارک دیده شده است. مردم از خیابان ها دل نمی کَنند. اراده که قوی باشد و ایمان استوار؛ خستگی معنا پیدا نمی کند. همه کار و زندگی این روزهای مردم حضور در خیابان هاست.
جای جای ایران و نقطه به نقطه خیابان سنگر مقاومت مردمی است. مردمی که با کنار هم بودن و حضور در میدان فقدان رهبر شهید انقلاب را تاب آورده اند.
خیابان به خیابان و میدان به میدان به هم دل سپرده اند تا میراث به یادگار مانده این ابرمرد ایرانی را از جان و دل بیشتر دوست بدارند و برای‌ بالا نگه داشتن علم این علمدار جانفشانی کنند.
نامش نرگس است و نشانش خیابان شریعتی منتهی به مصلای اردبیل چفیه ای بر سر بسته و قاب تصویر رهبر را محکم در آغوش فشرده و همگام با مردم و شعارگویان به پیش می رود.
به او نزدیک می شوم و وقتی می بیند می خواهم با او صحبت کنم پایش را کند می کند و کمی به حاشیه خیابان متمایل می شود.
با حسرت می گوید: تا قبل از شهادت آقا برایم مهم نبود چه کسی پای کار باشد چه کسی برود و چه کسی بیاید. اما خانه ام و کاشانه ام ایران را دوست داشتم. سیاسی نبودم اما وقتی در فضای مجازی اجنبی ها برای ما دایه دلسوزتر از مادر می شدند حرصم درمی آمد. از مسئولان هم دل خوشی نداشتم می گفتم اینها اگر کارشان را درست انجام بدهند دشمن برای ما نسخه پیچی نمی کند.
تا اینکه در ماه رمضان و با زبان روزه رهبرم را شهید کردند. در حال تلاوت قرآن بوده… بغضش را فرو می خورد و ادامه می دهد.
آدم باید کور باشد و نبیند و تشخیص ندهد کدام جبهه حق و کدام سوی باطل است.
رهبر ما همنام امام علی (ع) بودند و در ماه رمضان و با دختر و داماد و نوه ۱۴ ماهه شان شهید شدند.
می گفتند به روسیه فرار کرده. در پناهگاه پنهان شده… روی شان همچون قلب سنگی شان سیاه باشد.
رهبر ما در طول زندگی شان اینقدر ساده زیستند که دشمنان نتوانستد یک آتوی کوچک از او و فرزندانش بگیرند. فقط دروغ پشت دروغ که با شهادت ناجوانمردانه رهبری در بیت رهبری دروغ شان برملا شد.
نه فرار کرده بودند. نه زندگی اشرافی داشتند. نه هیچ چیز دیگری. علی گونه زندگی کردند و حسین وار شهید شدند تا ما به خودمان بیاییم و من و امثال من بفهمیم و چشم مان را باز کنیم که این دشمنان اپستینی هیچ زمانی دل شان برای مردم ما نمی سوزد و فقط در پی زیاده خواهی های خودشان هستند.

فقط در پی تاراج نفت و دارایی های ما هستند اما از همین جا می گویم:
می جنگیم. می میریم اما هرگز ذلت نمی پذیریم و با قاتلان رهبر شهیدمان سازش نمی کنیم و تسلیم فریب های شیطان بزرگ و رژیم صهیونی نمی شویم.

دعای فرج
پایان مراسم خیابان های ما دعای فرج است و ما را امید فرج سر پا نگه می دارد و دعا می کنیم که آقای ما و امام زمان ما از پرده غیبت بیرون بیاید و چشمان منتظر ما را به ظهورش روشن گرداند و به روی ظلم خط بطلان کشد و داد دل مظلومان عالم را از ظالمان تاریخ بگیرد و رهبر ما این علم را به دست صاحب اصلی اش حضرت مهدی موعود (عج) تحویل دهد. ان شاءالله