تک فرزندی؛ احساس تنهایی بی پایان

علی دژبانی – پژوهشگر فرهنگی و اجتماعی/ اوزگور آنلاین|  خانواده امروز در جامعه ایران به دنبال بحران جمعیت و تمایل به فرزند کمتر مبتلا به بیماری ” تک فرزند آوری” شده که در آینده نزدیک کشور را با چالش جمعیت مواجه خواهد کرد.تک فرزندی یعنی احساس تنهایی بی پایان.
تبلیغات منفی سال های گذشته ( شعار فرزند کمتر زندگی بهتر)، انگاره ها و نگرش های فرهنگی ترس از فرزند آوری، امروز خود را در کاهش نرخ باروری و افزایش رشد خانواده های تک فرزند نمایان ساخته است.
آمار ها 25 تا 34 درصد از خانواده های ایرانی را تک فرزند نشان می دهند. رواج تک فرزندی، باعث حرکت سریع جمعیت کشور رو به پیری( دو یا سه برابر شدن جمعیت سالمندی) شده است.
نداشتن هم بازی در تمام مدت، احساس تنهایی شدید، توجه بیش از حد پدر و مادر، بلوغ زودرس، افسردگی، محرومیت از تجربه دوران کودکی و نوجوانی، ضعیف شدن در روابط اجتماعی، نبود رابطه خویشاوندی، کم رنگ شدن مفاهیم عمو، دایی، عمه و خاله، گرایش به انزوا و گوشه گیری، ضعف در برقراری ارتباط با همسالان، ضعف مهارت های فردی و اجتماعی، توجه بیش از حد به بازی های رایانه ای و انفرادی، ترس یا تنفر از حضور در گروه های اجتماعی، بزرگ شدن به تنهایی و در تنهایی، وابستگی بیش از حد به والدین، ناتوانی در رشد و توسعه مهارت های اجتماعی، خود محوری، کسالت و بی حوصلگی، احتمال مرگ زود رس، بی معنایی زندگی و احتمال خودکشی، مسوولیت نگه داری والدین در ایام پیری و کهن سالی، فقدان مهارت حل تعارض و حل مسئله، محصور شدن در بین والدین، خود مشغولی ذهنی، احساس غم و غصه پنهانی ناشی از تنها بودن، تمایل به داشتن خواهر یا برادر و در حسرت آن ماندن ( عدم ارضای این نیاز روانی و اجتماعی کودک توسط والدین)، و احساس تنهایی بی پایان و… از مهمترین آسیب ها ی روانی و اجتماعی و پیامد های منفی تک فرزندی در خانواده ها می باشد.
به پدران و مادران دارای تک فرزند توصیه می شود اجازه ندهند فرزند شان با احساس تنهایی بی پایان کشنده که موجد افسردگی در جوانی و بزرگسالی است، بزرگ شوند و زندگی کنند.احساس تنهایی بزرگ ترین خطر برای فرد است، زیرا مخاطرات روانی احساس تنهایی و تنها ماندن به مراتب بیشتر از مصرف سیگار، چاقی و عوامل دیگر است.

.